زندگی بزرگ ترین فیلسوف مسلمان قرن سیزدهم هـ.ق، بسیار ساده و بی‌پیرایه بود. حاج ملاهادی سبزواری، معروف به «حکیم اسرار»، معاش خود را از راه زراعت تأمین می‌کرد. او نیمی از روز را به تدریس می‌پرداخت و نیم‌ دیگر را، به کسب روزی حلال اختصاص می‌داد. این مشی زاهدانه، شاید مهم ترین و شاخص‌ترین ویژگی زندگی «حکیم اسرار»، پس از آثار پرشمار و تأثیرگذار وی در حوزه منطق و فلسفه باشد. او با وجود میراث پدری و ثروتی که در اختیار داشت، به نانی که گندمش را با دستان خود کاشته و درویده بود، قناعت می‌کرد و خورشش، دوغی ساده بود که آن را هم از محل پرورش چهارپایانش به دست می‌آورد. هنگامی که ناصرالدین‌شاه به دیدار حکیم رفت و کوشید خود را در برابر او متواضع نشان دهد، تحملش را در برابر طعام وی از دست داد و نتوانست از آنچه حاج ملاهادی سبزواری تناول می‌کند، بخورد. حکیم اسرار حاضر نشد حتی معافیت مالیاتی را بپذیرد و به این پیشنهاد ناصرالدین‌شاه هم، جواب رد داد، چراکه معتقد بود این کار، باعث سرشکن شدن مالیات او بر سایر مردم می‌شود و ممکن است آن را از بیوه‌زن یا یتیمی بازستانند.(ریحانة الادب، ج۲، ص۴۲۴) بی‌تردید، این میزان از زهد و تقوا را تنها می‌توان در میان فیلسوفان مسلمان مشاهده کرد؛ اندیشمندانی که خردمندانه، در مفاهیم و آموزه‌های دینی غور می‌کنند و از ابزار تفکر، برای اثبات آنچه پروردگار با واسطه پیامبران برای بشر فرو فرستاده است، بهره می‌برند.